Shloka 119
Kirmīra-rākṣasa-saṃgamaḥ (Encounter and Slaying of Kirmīra) | किर्मीरेण सह भीमसेनसमागमः
एतादृशानि दुःखानि सहन्ती दुर्बलीयसाम् । दीर्घकालं प्रदीप्तास्मि पापानां पापकर्मणाम्,पापकर्मोमें लगे हुए अत्यन्त दुर्बल पापी शत्रुओंके दिये हुए ऐसे-ऐसे दुःख मैं सह रही हूँ और दीर्घकालसे चिन्ताकी आगमें जल रही हूँ
etādṛśāni duḥkhāni sahantī durbalīyasām | dīrghakālaṁ pradīptāsmi pāpānāṁ pāpakarmaṇām ||
పాపకర్మల్లో లీనమైన, అత్యంత బలహీనులైన ఆ పాపి శత్రువులు కలిగించిన ఇలాంటి ఇలాంటి దుఃఖాలను నేను సహిస్తున్నాను; మరియు దీర్ఘకాలంగా చింతాగ్నిలో దగ్ధమవుతున్నాను।
राक्षस उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how wrongdoing (pāpa) generates prolonged suffering—not only for victims but also as an inner fire of distress and agitation. It implicitly contrasts moral weakness (durbalatā) with the heavy consequences of evil action.
A rākṣasa speaks in the first person, lamenting that they have endured many pains inflicted by sinful adversaries and have long been inwardly burning with anguish (and possibly anger), emphasizing the duration and intensity of the affliction.