Shloka 57
Ṛśyaśṛṅgopākhyāna-praveśaḥ — Lomāśa narrates the origins of Ṛśyaśṛṅga and the Anga drought (ऋश्यशृङ्गोपाख्यान-प्रवेशः)
ततः शक्ष्याम्यानयितुमृष्यशूड्रमृषे: सुतम् । तस्या: सर्वमभिप्रेतमन्वजानात् स पार्थिव:,“महाराज! मैं उन तपोधन मुनिकुमारको लानेका प्रयत्न करूँगी; परंतु आप यह आज्ञा दें कि मैं इसके लिये मनचाही व्यवस्था कर सकूँ। यदि मेरी इच्छा पूर्ण हुई तो मैं मुनिपुत्र ऋष्यशृंगको यहाँ लानेमें सफल हो सकूँगी।” राजाने उसकी इच्छाके अनुसार व्यवस्था करनेकी आज्ञा दे दी
tataḥ śakṣyāmy ānayitum ṛṣyaśṛṅgam ṛṣeḥ sutam | tasyāḥ sarvam abhipretam anvajānāt sa pārthivaḥ |
అప్పుడు ఆమె చెప్పింది— “మహారాజా! నేను మునిపుత్రుడు ఋష్యశృంగుణ్ణి ఇక్కడికి తీసుకురాగలను; కానీ ఈ కార్యార్థం నేను తగినదిగా భావించే విధంగా సమస్త ఏర్పాట్లు చేసుకునే స్వేచ్ఛను నాకు అనుగ్రహించండి. నా కోరిక నెరవేరితే, మునిపుత్రుణ్ణి ఇక్కడికి తీసుకురావడంలో నేను విజయవంతమవుతాను.” రాజు ఆమె అభిప్రాయానుసారం ఏర్పాట్లన్నిటికీ అనుమతి ఇచ్చాడు.
लोगश उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the ethical weight of royal authorization: a ruler’s consent empowers action and makes him accountable for the means employed. It also shows how intention and method are negotiated—success is tied not only to desire but to sanctioned, deliberate planning.
A woman proposes a plan to bring the sage’s son Ṛṣyaśṛṅga to the king. She asks for full freedom to arrange the necessary measures. The king agrees and grants her permission to proceed according to her wishes.