Shloka 34
Ṛśyaśṛṅgopākhyāna-praveśaḥ — Lomāśa narrates the origins of Ṛśyaśṛṅga and the Anga drought (ऋश्यशृङ्गोपाख्यान-प्रवेशः)
महाह्द समासाद्य काश्यपस्तपसि स्थित: । दीर्घकालं परिश्रानन््त ऋषि: स देवसम्मित:,कश्यपगोत्रीय विभाण्डक मुनि देवताओंके समान सुन्दर थे। वे एक बहुत बड़े कुण्डमें प्रविष्ट होकर तपस्या करने लगे। उन्होंने दीर्घकालतक महान् क्लेश सहन किया
mahāhradaṃ samāsādya kāśyapas tapasi sthitaḥ | dīrghakālaṃ pariśrānto ṛṣiḥ sa devasammitaḥ ||
విశాలమైన హ్రదాన్ని చేరి కాశ్యపగోత్రుడైన ఆ ఋషి తపస్సులో స్థిరుడయ్యెను. దేవసమానంగా పూజ్యుడైన ఆ ముని దీర్ఘకాలం కఠిన కష్టాలను భరించినప్పటికీ తన వ్రతంలో అచలంగా నిలిచెను.
लोगश उवाच
Educational Q&A
The verse highlights tapas as a dharmic discipline: sustained effort, restraint, and willingness to bear hardship for a higher spiritual aim. Ethical strength is shown not by ease, but by steadfastness over time.
A revered sage named Kāśyapa reaches a large lake and undertakes prolonged austerities there, enduring fatigue and hardship while remaining firmly established in penance.