Shloka 9
विन्ध्यवृद्धिनिवारणम् — The Restraint of the Vindhya
Agastya’s Injunction
प्रभाते समदृश्यन्त नियताहारकर्शिता: । महीतलस्था मुनय: शरीरैर्गतजीवितै:,प्रातः:काल आनेपर नियमित आहारसे दुर्बल मुनिगण अपने अस्थिमात्रावशिष्ट निष्प्राण शरीरोंसे पृथ्वीपर पड़े दिखायी देते थे
prabhāte samadṛśyanta niyatāhārakarśitāḥ | mahītalasthā munayaḥ śarīrair gatajīvitaiḥ ||
ప్రభాతంలో నియతాహారంతో క్షీణించిన మునులు ప్రాణం విడిచిన శరీరాలతో భూమిపై పడి కనిపించేవారు.
लोगश उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the gravity of ascetic discipline and implicitly cautions that austerity (tapas) must remain aligned with dharma; when restraint becomes self-annihilating, it invites ethical scrutiny about right measure and purpose in spiritual practice.
At dawn, observers find sages on the ground, wasted by regulated eating and now lifeless—an image of the aftermath of severe austerities culminating in death.