Shloka 1
सुरभि–इन्द्रसंवादः
Surabhi–Indra Dialogue as a Governance Exemplar
अऑडआ हर (0) है 7-2 दशमो< ध्याय: व्यासजीका जाना, मैत्रेयजीका धृतराष्ट्र और दुर्योधनसे पाण्डवोंके प्रति सद्भावका अनुरोध तथा दुर्योधनके अशिष्ट व्यवहारसे रुष्ट होकर उसे शाप देना धृतराष्ट उवाच एवमेतन्महाप्राज्ञ यथा वदसि नो मुने । अहं चैव विजानामि सर्वे चेमे नराधिपा:,धृतराष्ट्र बोले--महाप्राज्ञ मुने! आप जैसा कहते हैं, यही ठीक है। मैं भी इसे ही ठीक मानता हूँ तथा ये सब राजालोग भी इसीका अनुमोदन करते हैं
dhṛtarāṣṭra uvāca | evam etan mahāprājña yathā vadasi no mune | ahaṃ caiva vijānāmi sarve ceme narādhipāḥ ||
ధృతరాష్ట్రుడు పలికెను—మహాప్రాజ్ఞ మునీ! మీరు చెప్పినట్లే నిజం. నేనూ అలాగే తెలుసుకొంటున్నాను; ఇక్కడ ఉన్న ఈ రాజులందరూ కూడా దానిని అంగీకరిస్తున్నారు.
धृतराष्ट उवाच
Educational Q&A
Wise counsel gains authority when a ruler not only hears it but publicly assents to it, aligning personal understanding with the broader agreement of other kings—an ethical ideal of governance through reasoned consensus.
Dhṛtarāṣṭra responds to a sage’s advice, affirming that the sage’s words are correct and stating that both he and the assembled kings accept the counsel.