Shloka 3
Dhṛtarāṣṭra’s Reception Plan for Janārdana (Kṛṣṇa): Gifts, Procession, and Protocol
अद्भुतं महदाश्चर्य श्रूयते कुरुनन्दन । स्त्रियो बालाश्च वृद्धाश्व कथयन्ति गृहे गृहे,“कुरुनन्दन! एक अद्भुत और अत्यन्त आश्वर्यकी बात सुनायी देती है। घर-घरमें स्त्री बालक और बूढ़े इसीकी चर्चा करते हैं। जो यहाँके निवासी हैं, वे तथा जो बाहरसे आये हुए हैं, वे भी आदरपूर्वक उसी बातको कहते हैं। चौराहोंपर और सभाओंमें भी पृथक्-पृथक् वही चर्चा चलती है
adbhutaṁ mahad āścaryaṁ śrūyate kurunandana | striyo bālāś ca vṛddhāś ca kathayanti gṛhe gṛhe ||
వైశంపాయనుడు పలికెను—ఓ కురునందన! ఒక మహత్తరమైన, అద్భుతమైన ఆశ్చర్యవార్త వినబడుతోంది. ఇంటింటా స్త్రీలు, పిల్లలు, వృద్ధులు అదే విషయాన్ని చర్చిస్తున్నారు.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how extraordinary events—often read as omens—permeate society and shape collective judgment. In the Mahābhārata’s ethical frame, widespread ‘wonder’ is not mere gossip: it signals a moral and political crisis approaching, urging rulers to attend to dharma and public conscience.
Vaiśampāyana reports to his listener that a remarkable, astonishing matter is being heard everywhere. People across social groups—women, children, and elders—are discussing it in every household, indicating that the news/omen has become a city-wide (and kingdom-wide) topic.