Shloka 11
Udyoga Parva, Adhyāya 72 — Bhīmasena’s counsel on conciliation and Duryodhana’s disposition
पितामहस्य द्रोणस्य विदुरस्थ च धीमत:ः । ब्राह्मणानां च साधूनां राज्ञश्ष नगरस्य च
pitāmahasya droṇasya vidurasya ca dhīmataḥ | brāhmaṇānāṃ ca sādhūnāṃ rājñaś ca nagarasya ca ||
యుధిష్ఠిరుడు పలికెను—ఓ రాజా! పితామహుడు భీష్ముడు, ద్రోణుడు, బుద్ధిమంతుడు విదురుడు, సద్గుణసంపన్న బ్రాహ్మణులు, సాధువులు, రాజు మరియు నగరవాసులు చూస్తుండగానే—మీరు దానశీలులు, మృదుస్వభావులు, మనస్సు-ఇంద్రియనిగ్రహం కలవారు, స్వభావతః ధర్మపరాయణులు, సర్వహితైషులు అయినప్పటికీ—క్రూరుడు దుర్యోధనుడు పాశక్రీడలో కపటంతో మిమ్మల్ని మోసగించి దోచుకున్నాడు. ఆ దుష్కర్మానికి అతడు ఇప్పటికీ లజ్జపడడు.
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
Public wrongdoing becomes graver when committed before elders, teachers, and the civic community; ethical failure is not only the act of deceit but also the absence of shame and accountability afterward. The passage contrasts the victim’s virtues (self-control, generosity, dharma) with the perpetrator’s shameless fraud.
In the Udyoga Parva’s pre-war negotiations, Yudhiṣṭhira recalls the earlier dice-game injustice: Duryodhana cheated and dispossessed them in full view of Bhīṣma, Droṇa, Vidura, respected brāhmaṇas, the king, and the citizens—highlighting both the court’s moral collapse and Duryodhana’s continued lack of remorse.