Shloka 6
अध्याय २६ — युद्ध-निन्दा, काम-दोष, तथा धार्तराष्ट्र-नीति-विश्लेषण
War-aversion, Desire as a Policy Fault, and Analysis of Dhṛtarāṣṭra’s Governance
धर्म कृत्वा कर्मणां तात मुख्य महाप्रताप: सवितेव भाति । हीनो हि धर्मेण महीमपीमां लब्ध्वा नर: सीदति पापबुद्धि:
sañjaya uvāca | dharmaṃ kṛtvā karmaṇāṃ tāta mukhyaḥ mahāpratāpaḥ saviteva bhāti | hīno hi dharmeṇa mahīm apīmāṃ labdhvā naraḥ sīdati pāpabuddhiḥ ||
సంజయుడు పలికెను—తాతా! తన సమస్త కర్మలకు ధర్మాన్ని ప్రధానంగా చేసుకొని నడుచుకొనువాడు మహాప్రతాపిగా సూర్యునివలె ప్రకాశించును. కాని ధర్మహీనుడై పాపబుద్ధితో నిలిచినవాడు ఈ సమస్త భూమిని పొందినను దుఃఖమే అనుభవించును.
संजय उवाच
Educational Q&A
Dharma must be made the primary standard governing all actions; such a person gains true radiance and authority. Power or even possession of the whole earth cannot bring well-being to one who lacks dharma and is driven by sinful intent—inner corruption turns external success into suffering.
In the Udyoga Parva’s counsel-filled setting before the great war, Sañjaya delivers a moral observation: he contrasts the dharma-led person, who shines like the sun, with the adharmic, sin-minded person, who remains miserable despite worldly conquest.