Shloka 7
वेदो5धीतक्नरितं ब्रह्मचर्य यज्ञैरिषं ब्राह्मणेभ्यश्व दत्तम् । परं स्थानं मन्यमानेन भूय आत्मा दत्तो वर्षपूगं सुखेभ्य:
sañjaya uvāca | vedo’dhītaṁ kṛtaṁ brahmacaryaṁ yajñair iṣṭaṁ brāhmaṇebhyaś ca dattam | paraṁ sthānaṁ manyamānena bhūya ātmā datto varṣapūgaṁ sukhebhyaḥ ||
సంజయుడు పలికెను—పరలోక సత్యంపై శ్రద్ధ ఉంచి అతడు వేదాధ్యయనం చేసెను, బ్రహ్మచర్యాన్ని ఆచరించెను, యజ్ఞాలు నిర్వహించెను, బ్రాహ్మణులకు దానమిచ్చెను. దీనినే పరమస్థానానికి మార్గమని భావించి, అక్కడ అనేక సంవత్సరాల సుఖాలను అనుభవించుటకై తనను తానే సమర్పించెను.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse links ethical-religious discipline—Vedic study, brahmacarya, sacrifice, and generosity—to the pursuit of a higher post-mortem goal. It also warns implicitly that even great merit can be motivated by desire for prolonged heavenly enjoyment, not only by pure renunciation.
Sañjaya describes a person’s accumulated religious merits and intentions: he undertakes orthodox duties and gifts, convinced of the next world and aiming at the ‘highest state,’ even offering himself in pursuit of long-lasting otherworldly pleasures.