Shloka 33
धृतराष्ट्र-संजय संवादः — उपप्लव्यगमनाज्ञा
Dhṛtarāṣṭra–Saṃjaya Dialogue: Command to Proceed to Upaplavya
मतो हि मे शक्रसमो धनंजय: सनातनो वृष्णिवीरश्व विष्णु: । धर्मारामो ह्लीनिषेवस्तरस्वी कुन्तीपुत्र: पाण्डवोडजातशत्रु:
mato hi me śakrasamo dhanañjayaḥ sanātano vṛṣṇivīraś ca viṣṇuḥ | dharmārāmo hrīniṣevas tarasvī kuntīputraḥ pāṇḍavo ’jātaśatruḥ ||
నాకు ధనంజయుడైన అర్జునుడు శక్రుడు (ఇంద్రుడు) సమానంగా కనిపిస్తాడు; వృష్ణివీరుడైన శ్రీకృష్ణుడు సనాతన విష్ణువే అనిపిస్తాడు. కుంతీపుత్రుడైన పాండవుడు అజాతశత్రువు యుధిష్ఠిరుడు ధర్మంలోనే ఆనందిస్తాడు; అతడు లజ్జాశీలుడూ, బలవంతుడూ, ఎవరి పట్లనూ శత్రుభావం అతనిలో జన్మించదు।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse praises an ethical ideal of kingship: Yudhishthira is portrayed as one who delights in dharma, practices modest restraint, and is naturally free from enmity (ajātaśatru). Alongside this moral portrait, Arjuna is elevated as Indra-like, and Krishna is identified with the eternal Vishnu—linking righteous conduct and divine support as the foundations of legitimate power.
In the Udyoga Parva’s pre-war context, Vaiśampāyana reports a characterization of the Pandavas: Arjuna’s prowess is likened to Indra’s, Krishna is treated as a divine presence (Vishnu), and Yudhishthira is described as dharma-centered, modest, and incapable of harboring hatred—setting the moral and theological frame for the impending conflict.