Shloka 96
Amba approaches the Paraśurāma context; Hotravāhana’s counsel and Akṛtavraṇa’s report (अम्बोपाख्यानम्—रामदर्शनप्रसङ्गः)
आश्रमे वै वसन्त्यास्ते न भवेयु: पितुर्गहि । 'भामिनि! एक तो तुम राजकुमारी और दूसरे स्वभावतः सुकुमारी हो, अतः सुन्दरी! यहाँ आश्रममें तुम्हारे रहनेसे अनेक दोष प्रकट हो सकते हैं। पिताके घरमें वे दोष नहीं प्राप्त होंगे!
āśrame vai vasantyāste na bhaveyuḥ pitur gṛhe | bhāmini! eka to tvaṃ rājakumārī dvitīyaṃ svabhāvataḥ sukumārī asi, ataḥ sundari! iha āśrame tava vāsenāneka-doṣāḥ prakaṭī-bhaviṣyanti; pituḥ gṛhe tu te doṣā na prāpsyante ||
భీష్ముడు పలికెను—నీవు ఆశ్రమంలో నివసిస్తే, తండ్రి ఇంటిలో ఎప్పుడూ కలగని దోషాలు, అనుమానాలు కలగవచ్చు. హే భామినీ! నీవు రాజకుమార్తె; పైగా స్వభావతః సుకుమారివి. అందువల్ల, సుందరీ! ఇక్కడ ఆశ్రమవాసం వల్ల అనేక అనుచితాలు, లోకనిందలు పుట్టవచ్చు; కాని తండ్రి గృహంలో అలాంటి మచ్చలు నీకు అంటవు।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Bhīṣma emphasizes practical dharma: a person’s conduct must also be safeguarded from situations that invite suspicion or public blame. He advises choosing a socially secure setting (the father’s home) over a vulnerable one (a hermitage) to prevent avoidable ‘doṣa’—moral or reputational blemish.
Bhīṣma is addressing a young royal woman and discouraging her from staying in an āśrama. He argues that, because she is both a princess and naturally delicate, her residence in a hermitage could lead to many perceived improprieties, whereas such accusations would not arise if she stayed in her father’s household.