Shloka 22
Udyoga Parva, Adhyaya 104: Nārada on Suhṛt and Nirbandha; the Viśvāmitra–Gālava Exemplum Begins
ततः स भगवांस्तस्य स्कन््धे बाहुं समासजत् । निपपात स भारार्तों विह्नलो नष्टचेतन:,इतना कहकर भगवान् विष्णुने गरुड़के कंधेपर अपनी दाहिनी बाँह रख दी। उसके बोझसे पीड़ित एवं विह्नल होकर गरुड़ गिर पड़े। उनकी चेतना भी नष्ट-सी हो गयी
tataḥ sa bhagavāṁs tasya skandhe bāhuṁ samāsajat | nipapāta sa bhārārto vihvalo naṣṭacetanaḥ ||
అలా చెప్పి భగవాన్ విష్ణువు గరుడుని భుజంపై తన కుడి భుజాన్ని ఉంచాడు. ఆ భారంతో బాధపడి, విహ్వలుడై గరుడు కూలిపోయాడు; అతని చైతన్యమూ క్షీణించినట్లైంది.
कण्व उवाच
Educational Q&A
Even extraordinary strength has limits before the Divine; true devotion includes humility and recognition that spiritual reality is not measured by physical power.
After speaking, the Lord places His arm on Garuḍa’s shoulder; the divine weight overwhelms Garuḍa, who collapses and becomes nearly unconscious.