Shloka 52
Svargārohaṇa-parva Adhyāya 5 — Karmaphala-Nirdeśa and Phalāśruti (कर्मफलनिर्देशः फलश्रुतिश्च)
स्वर्गकामो लभेत् स्वर्ग जयकामो लभेज्जयम् | गर्भिणी लभते पुत्र कन््यां वा बहुभागिनीम्
svargakāmo labhet svargaṁ jayakāmo labhej jayam | garbhiṇī labhate putraṁ kanyāṁ vā bahubhāginīm ||
వైశంపాయనుడు పలికెను—స్వర్గాన్ని కోరువాడు స్వర్గాన్ని పొందును; విజయాన్ని కోరువాడు విజయాన్ని పొందును. అలాగే గర్భిణీ స్త్రీ మహాభారత శ్రవణం (లేదా పఠనం) వలన యోగ్యమైన కుమారుని—లేదా మహాసౌభాగ్యవతియైన కుమార్తెను—పొందును.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches a phalaśruti principle: devoted hearing/recitation of the Mahābhārata is a meritorious act whose fruits correspond to the listener’s intention—heaven for one seeking heaven, victory for one seeking victory, and auspicious progeny for a pregnant woman—thereby emphasizing faith, right aspiration, and the ethical power attributed to sacred narrative.
In the concluding section of the epic (Svargārohaṇa), Vaiśampāyana offers a traditional benedictory statement describing the benefits of listening to or reciting the Mahābhārata, presenting it as spiritually efficacious and auspicious for different aims.