Shloka 37
Svargārohaṇa-parva Adhyāya 5 — Karmaphala-Nirdeśa and Phalāśruti (कर्मफलनिर्देशः फलश्रुतिश्च)
ब्रह्मन्! सत्यवादी मुनि व्यासजीके द्वारा निर्मित यह पुण्यमय इतिहास परम पवित्र एवं बहुत उत्तम है ।।
vaiśampāyana uvāca | brahman! satyavādī muni-vyāsajī-kṛta eṣa puṇyamaya itihāsaḥ parama-pavitraḥ ca atyanta-uttamaḥ || sarvajñena vidhijñena dharmajñānavatā satā | atīndriyeṇa śucinā tapasā bhāvitātmanā || sāṅkhya-yoga-viduṣā ca bahu-śāstra-viśāradena munivareṇa vyāsena divya-dṛṣṭyā vilokya mahātmā-pāṇḍavānām anyeṣāṃ ca bahu-dhana-sampannānāṃ mahā-tejasvināṃ rājñāṃ kīrti-prasāraṇāya ayam itihāsaḥ racitaḥ |
ఓ బ్రాహ్మణా! సత్యవాది ముని వ్యాసుడు నిర్మించిన ఈ పుణ్యమయ ఇతిహాసం పరమ పవిత్రమూ, అత్యుత్తమమూ. సర్వజ్ఞుడు, విధివిధానజ్ఞుడు, ధర్మజ్ఞుడు, సద్గుణసంపన్నుడు—ఇంద్రియాతీత జ్ఞానంతో యుక్తుడు, శుచియైనవాడు, తపస్సు బలంతో శుద్ధమైన అంతఃకరణం కలవాడు—అటువంటి మునివరుడు వ్యాసుడు దివ్యదృష్టితో అన్నిటిని దర్శించి, మహాత్మ పాండవులూ ఇతర ధనసంపన్న, తేజోవంత రాజుల కీర్తి వ్యాప్తి చెందుటకై ఈ ఇతిహాసాన్ని రచించాడు.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames the Mahābhārata as a sanctifying moral history authored by a truth-committed, disciplined, and learned sage. Ethical authority is grounded in dharma-knowledge, purity, and tapas, suggesting that right understanding and right conduct arise from inner refinement and scriptural discernment.
Vaiśampāyana praises Vyāsa and explains why the epic was composed: Vyāsa, endowed with divine vision and mastery of many disciplines, created this itihāsa to preserve and spread the renown of the Pāṇḍavas and other powerful kings, presenting their deeds within a dharmic framework.