Shloka 26
Kṣātra-dharma in Campaign and Battle: Protection, Purification, and the Ideal Warrior’s End (क्षात्रधर्मः—अभियानयुद्धे रक्षणदानशुद्धिः)
इदं दुःखं महत् कष्ट पापीय इति निष्टनन् । प्रतिध्वस्तमुख: पूतिरमात्याननुशोचयन्,“यह बड़ा दुःख है। बड़ी पीड़ा हो रही है! यह मेरे किसी महान् पापका सूचक है।' इस प्रकार आर्तनाद करना, विकृत-मुख हो जाना, दुर्गन्धित शरीरसे मन्त्रियोंके लिये निरन्तर शोक करना, नीरोग मनुष्योंकी-सी स्थिति प्राप्त करनेकी कामना करना और वर्तमान रुग्णावस्थामें बारंबार मृत्युकी इच्छा रखना--ऐसी मौत किसी स्वाभिमानी वीरके योग्य नहीं है
idaṃ duḥkhaṃ mahat kaṣṭa pāpīya iti niṣṭanan | pratidhvastamukhaḥ pūtir amātyān anuśocayan |
భీష్ముడు అన్నాడు—“ఇది మహా దుఃఖం, ఘోర వేదన; ఇది నిశ్చయంగా ఏదో ఘన పాపానికి సూచకం”—అని విలపించడం; ముఖం వికృతమై దిగులుగా ఉండటం; దేహం దుర్గంధంతో ఉండగా అమాత్యుల కోసం నిరంతరం శోకించడం—ఇలాంటి మరణం స్వాభిమానమున్న వీరునికి తగదు.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Bhīṣma teaches that a noble person—especially a self-respecting warrior—should meet suffering and death with steadiness, not with self-pitying lamentation, obsessive fear, or repeated wishing for death; dignity, restraint, and courage are ethical ideals even in illness.
In the Śānti Parva’s instruction-setting, Bhīṣma describes an undignified response to sickness and impending death—wailing, becoming disfigured in expression, neglecting oneself, and grieving for one’s ministers—then condemns such a death as unworthy of a proud hero.