Shloka 6
Śara-śayyā-sthita-bhīṣma-saṃvāda-prastāvaḥ
The Prelude to Questioning Bhīṣma on the Bed of Arrows
तेडभिगम्य महात्मानो भरतानां पितामहम् । अन्वशोचन्त गण्ड्रेयमादित्यं पतितं यथा,महाभारत-युद्धमें जो लोग मरनेसे बच गये थे, वे युधिष्ठिर आदि राजा तथा धुृतराष्ट्र, श्रीकृष्ण, भीमसेन, अर्जुन, नकुल और सहदेव--ये सभी महामनस्वी पुरुष पृथ्वीपर गिरे हुए सूर्यके समान प्रतीत होनेवाले, भरतवंशियोंके पितामह, गड्भानन्दन भीष्मजीके पास जाकर बारंबार शोक प्रकट करने लगे
teḍabhigamya mahātmāno bharatānāṁ pitāmaham | anvaśocanta gāṅdreyam ādityaṁ patitaṁ yathā ||
అనంతరం ఆ మహాత్ములైన నరాధిపతులు భరతుల పితామహుడు భీష్ముని సమీపమునకు చేరిరి. ఆయనను ఆకాశమునుండి భూమిపై పడిపోయిన సూర్యునివలె శయనించుచుండగా చూచి, శోకసంతప్తులై వారు పునఃపునః విలపించిరి.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the ethical weight of war: even the victors are compelled to mourn when dharma’s foremost elder lies struck down. The simile of the fallen sun suggests a world dimmed—victory cannot erase the moral and emotional consequences of violence.
After the great war, the surviving leaders go to the battlefield where Bhīṣma lies fallen. They approach him and repeatedly express grief, recognizing him as the venerable grandsire of the Bharata line and as a towering moral presence now brought low.