Shloka 12
जनक–सुलभा संवादः
Janaka–Sulabhā Dialogue on Mokṣa and Non-attachment
निर्गुण: प्रकृतिं वेद गुणयुक्तामचेतनाम् | ततः केवलधर्मासौ भवत्यव्यक्तदर्शनात्,वह गुणोंसे अतीत होकर त्रिगुणमयी प्रकृतिको जडरूपमें जान लेता है, इस प्रकार प्रकृतिको अपनेसे सर्वथा अभिन्न देखनेके कारण वह कैवल्यको प्राप्त हो जाता है
nirguṇaḥ prakṛtiṁ veda guṇayuktām acetanām | tataḥ kevaladharmāsau bhavaty avyaktadarśanāt ||
వసిష్ఠుడు పలికెను—గుణాతీతుడైనవాడు త్రిగుణమయమైన ప్రకృతిని కూడా జడమూ అచేతనమూ అని తెలుసుకొంటాడు. ఆపై అవ్యక్తదర్శనమువలన అతడు కైవల్యధర్మంలో స్థిరపడతాడు; ప్రకృతిని ఆత్మతో సర్వథా అభిన్నముగా చూచి మోక్షాన్ని పొందుతాడు.
वसिष्ठ उवाच
Educational Q&A
Liberation arises when one transcends the guṇas and correctly discerns Prakṛti as insentient; through insight into the Unmanifest, one abides in kaivalya—freedom rooted in non-identification with material nature.
Vasiṣṭha is instructing on a Sāṅkhya-style path to mokṣa: the seeker shifts from identifying with guṇa-bound nature to realizing the unmanifest ground and thereby attains the liberative state called kaivalya.