Shloka 26
अव्यक्त–प्रकृति–इन्द्रियविचारः
The Unmanifest, Prakṛtis, and the Sense-Complex
विषयानश्रुते यस्तु न स भोक्ष्यत्यसंशयम् । यस्तु भोगांस्त्यजेदात्मा स वै भोक्तुं व्यवस्यति,जो मनुष्य शब्द, स्पर्श आदि विषयोंका उपभोग करता है, वह निश्चय ही ब्रह्मानन्दके अनुभवसे वंचित रह जायगा, परंतु जो विषयोंका परित्याग करता है, वह अवश्य ही ब्रह्मानन्दके अनुभवमें समर्थ हो सकता है
viṣayān aśrute yas tu na sa bhokṣyaty asaṁśayam | yas tu bhogāṁs tyajed ātmā sa vai bhoktuṁ vyavasyati ||
ఇంద్రియవిషయాల నుండి వెనుదిరగని వాడు నిస్సందేహంగా పరమానందాన్ని ఆస్వాదించలేడు; కానీ అంతఃసంకల్పంతో భోగాలను త్యజించే వాడే ఆ అత్యున్నత సుఖానుభవానికి యోగ్యుడవుతాడు.
पराशर उवाच
Educational Q&A
Attachment to sense-objects blocks the experience of higher spiritual bliss; deliberate renunciation and self-restraint make one fit to realize that supreme joy.
In a didactic passage of the Śānti Parva, the sage Parāśara instructs on the path of inner peace: turning away from sensory indulgence and cultivating renunciation as a prerequisite for realizing the highest happiness.