Shloka 33
Adhyāya 287 — Janaka’s Inquiry on Śreyas, Abhayadāna, and Asaṅga
Non-attachment
मूढानामवलिप्तानामसारं भाषितं बहु । दर्शयत्यन्तरात्मानमग्निरूपमिवांशुमान्,घमंडी मूर्खोॉंकी कही हुई असार बातें उनके दूषित अन्त:करणका ही प्रदर्शन कराती हैं, ठीक उसी तरह जैसे सूर्य सूर्यकान्तमणिके योगसे अपने दाहक अग्निरूपको ही प्रकट करता है
mūḍhānām avaliptānām asāraṃ bhāṣitaṃ bahu | darśayaty antarātmānam agnirūpam ivāṃśumān ||
నారదుడు చెప్పెను—మూఢులూ, అహంకారులూ పలికే అనేక అసార వాక్యాలు వారి అంతరాత్మ స్వరూపాన్నే బయటపెడతాయి; ప్రకాశవంతమైన సూర్యుడు సూర్యకాంతమణి సంయోగంతో తన దహన అగ్నిరూపాన్ని వెల్లడించునట్లే.
नारद उवाच
Educational Q&A
Worthless, pride-driven talk is self-exposing: it reveals the speaker’s inner state (antarātman). Ethical speech is therefore a discipline of character—one’s words inevitably disclose one’s discernment, humility, and purity (or their absence).
In Śānti Parva’s didactic setting, Nārada delivers a moral observation: the foolish and arrogant may speak at length, but their verbosity only manifests their inner defects. He illustrates this with a natural-philosophical simile: the sun’s latent burning power becomes evident when it ignites fire through a sunstone.