Shloka 73
Adhyāya 284: Tapas as a Corrective to Household Attachment
Parāśara’s Instruction
गायन्ति त्वा गायत्रिणोड<र्चन्त्यर्क्मर्किण: । ब्रह्माणं त्वा शतक्रतुमूर्ध्य खमिव मेनिरे
gāyanti tvā gāyatriṇo 'rcanty arkam arkiṇaḥ | brahmāṇaṃ tvā śatakratum ūrdhvaṃ kham iva menire ||
గాయత్రీ మంత్రాన్ని జపించే ద్విజులు నీ మహిమనే గానంచేస్తారు; సూర్యోపాసకులు సౌర స్తోత్రాలతో నిన్నే స్తుతిస్తారు. వారు నిన్ను బ్రహ్మస్వరూపుడిగా, శతక్రతు ఇంద్రుడిగా కూడా—ఆకాశపు ఉన్నత గర్భంలా—అత్యున్నతుడిగా భావిస్తారు.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse presents a theological vision in which the praised figure is understood through multiple Vedic lenses—Gāyatrī recitation, solar worship, and identification with major deities (Brahmā and Indra). Ethically, it underscores reverence for the divine as the sustaining cosmic principle, approached through diverse but converging forms of worship.
In Śānti Parva, Bhīṣma continues instructing and praising the supreme object of devotion being discussed in the discourse. He describes how different classes of ritualists and hymnists honor that being—some through Gāyatrī chanting, others through solar hymns—while conceiving the same reality as Brahmā and as Indra, exalted like the sky.