Shloka 162
Adhyāya 284: Tapas as a Corrective to Household Attachment
Parāśara’s Instruction
रक्ष मां रक्षणीयो5हं तवानघ नमोउस्तु ते । भक्तानुकम्पी भगवान् भक्तश्नाहं सदा त्वयि,अनघ! मैं आपके द्वारा रक्षित होने योग्य हूँ, आप अवश्य मेरी रक्षा करें, मैं आपको नमस्कार करता हूँ। आप भक्तोंपर दया करनेवाले भगवान् हैं और मैं सदाके लिये आपका भक्त हूँ
rakṣa māṁ rakṣaṇīyo 'haṁ tavānagha namo 'stu te | bhaktānukampī bhagavān bhaktaś cāhaṁ sadā tvayi, anagha ||
భీష్ముడు పలికెను— ఓ అనఘా! నేను నీ రక్షణకు పాత్రుడను; నీవు తప్పక నన్ను రక్షించుము. నీకు నమస్కారం. నీవు భక్తులపై కరుణ చూపే భగవంతుడు; నేను ఎల్లప్పుడూ నీ భక్తుడను.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse expresses śaraṇāgati (surrender): the devotee acknowledges vulnerability, offers reverence, and appeals to the Lord’s compassion, grounding protection not in personal power but in divine grace and steadfast devotion.
Bhishma, speaking in the Shanti Parva, addresses the Lord directly in a devotional appeal—seeking protection, offering salutations, and affirming his enduring status as a devotee of the compassionate Bhagavan.