Shloka 213
Adhyāya 262: Śabda-brahman, Para-brahman, and the Ethics of Tyāga
Kapila–Syūmaraśmi Saṃvāda
तथा प्रज्ञानतृप्तस्य नित्यतृप्ति: सुखोदया । जैसे सब प्रकारके रसोंसे तृप्त हुआ मनुष्य किसी भी रसका अभिनन्दन नहीं करता, उसी प्रकार जो ज्ञानानन्दसे परितृप्त है, उसे अक्षय सुख देनेवाली नित्य तृप्ति बनी रहती है
tathā prajñāna-tṛptasya nitya-tṛptiḥ sukhodayā |
అదేవిధంగా ప్రజ్ఞా (సత్యజ్ఞానం) చేత తృప్తుడైనవాడిలో నిత్య తృప్తి నిలిచి, అదే సుఖోదయానికి కారణమవుతుంది. అన్ని రుచులతో తృప్తి చెందిన మనిషి ఏ ఒక్క రుచిని ప్రత్యేకంగా కోరనట్లే, జ్ఞానానందంతో పరితృప్తుడైన జ్ఞాని ఇతరత్రా తృప్తిని వెదకడు; అక్షయ సౌఖ్యంలో స్థిరంగా ఉంటాడు.
चुलाधार उवाच
Educational Q&A
True and lasting happiness arises from fulfillment in wisdom (prajñāna). When one is inwardly satisfied by knowledge, craving for external pleasures fades, and a steady, inexhaustible contentment remains.
In the Śānti Parva’s instructional dialogue, Chūlādhāra is explaining an ethical-spiritual principle: the person established in wisdom becomes naturally content, like someone already satiated by all tastes, and therefore no longer seeks validation or pleasure from particular sense-objects.