Shloka 28
कालनियमः शोकशमनं च
Kāla as Regulator; Pacification of Grief
लब्धस्य त्यागमित्याहुर्न भोगं न च संचयम् । तस्य कि संचयेनार्थ: कार्ये ज्यायसि तिष्ठतति,“प्राप्त किये हुए धनका दान करना ही उचित बताया गया है। उसे भोगमें लगाना या संग्रह करके रखना ठीक नहीं है। जिसके सामने बहुत बड़ा कार्य यज्ञ आदि मौजूद है, उसे धनको संग्रह करके रखनेकी क्या आवश्यकता है?
labdhasya tyāgam ity āhur na bhogaṁ na ca sañcayam | tasya kiṁ sañcayenārthaḥ kārye jyāyasi tiṣṭhati ||
సంపాదించిన ధనానికి యుక్తమైన మార్గం త్యాగమే—భోగం కాదు, దాచిపెట్టడం కూడా కాదు. యజ్ఞాది వంటి మహత్తర కర్తవ్యం ముందున్నవానికి ధనాన్ని కూడబెట్టడం వల్ల ప్రయోజనం ఏముంది?
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Wealth, once acquired, is best directed toward dāna (giving) and higher obligations (such as yajña and other dharmic duties), rather than being spent on mere enjoyment or locked away in hoarding; accumulation has little value when a greater righteous task is at hand.
Vaiśampāyana, as narrator, conveys a traditional ethical maxim within the Śānti Parva’s instruction on dharma: he contrasts three uses of wealth—enjoyment, hoarding, and giving—and endorses giving, especially when significant religious or moral responsibilities are present.