Shloka 9
कामबन्धन-निवृत्ति तथा शान्तिलक्षण-उपदेशः | Release from Desire-Bondage and the Marks of Peace
स्वधर्मजीविनो दान्ता: क्रियावन्तस्तपस्विन: । तेषां हव्यं च कव्यं चाप्यर्हणार्थ विधीयते
svadharmajīvino dāntāḥ kriyāvantas tapasvinaḥ | teṣāṃ havyaṃ ca kavyaṃ cāpy arhaṇārthaṃ vidhīyate ||
స్వధర్మముతో జీవనము గడిపే, జితేంద్రియులైన, విధినిష్ఠ కర్మాచరణలో నిమగ్నులైన, తపస్వులైన బ్రాహ్మణులకు—గౌరవార్థంగా హవ్యము మరియు కవ్యము అర్పించుట విధేయము. అటువంటి అర్హ అతిథులు వచ్చినప్పుడు విధిపూర్వకంగా సత్కరించి యజ్ఞ-శ్రాద్ధాలకు తగినదానిని సమర్పించవలెను; దీనివల్ల ధర్మం నిలుస్తుంది.
व्यास उवाच
Educational Q&A
Honor and support truly disciplined, duty-bound, and learned Brahmins/guests through appropriate ritual offerings (havya and kavya). The verse frames hospitality and giving not as mere generosity but as a dharmic obligation that sustains sacred reciprocity—gods and ancestors are served through proper recipients.
In the Śānti Parva’s instruction on dharma and right conduct, Vyāsa lays down a rule of honoring worthy persons. He specifies the qualities of ideal Brahmin guests—self-controlled, ritually observant, austere, and living by svadharma—and states that offerings connected with sacrifice and ancestral rites are prescribed for their reception as a form of rightful veneration.