Shloka 26
सत्य–अनृत, प्रकाश–तमस्, स्वर्ग–नरक विवेचनम्
Truth and Untruth as Light and Darkness; Svarga and Naraka as Ethical Consequences
उपरिष्टोपरिष्ट त्तु प्रज्वलद्धिः स्वयंप्रभै: । निरुद्धमेतदाकाशमप्रमेयं सुरैरपि,ऊपर-ऊपर प्रकाशित होनेवाले स्वयंप्रकाश देवताओंसे यह अप्रमेय आकाश भी भरा हुआ-सा प्रतीत होता है
upariṣṭopariṣṭa tu prajvaladbhiḥ svayaṃprabhaiḥ | niruddham etad ākāśam aprameyaṃ surair api ||
పైపైగా స్వయంప్రకాశంగా జ్వలించే సత్త్వాలతో ఈ అప్రమేయ ఆకాశం నిండిపోయి, ముట్టడించబడినట్టుగా కనిపిస్తుంది; దేవులకైనా దీన్ని పూర్తిగా కొలవడం సాధ్యం కాదు.
भरद्वाज उवाच
Educational Q&A
The verse stresses the vastness and incomprehensibility of cosmic reality: even divine beings cannot fully measure the sky/space. Ethically, it encourages humility—recognizing limits of perception and knowledge when speaking about the cosmos and the divine order.
Bharadvāja is describing the upper regions of the cosmos: the sky seems crowded or enclosed by self-luminous, blazing celestial presences, conveying a vision of layered heavens and an immeasurable expanse beyond ordinary grasp.