Shloka 24
प्रजाविसर्ग-तत्त्वनिर्णयः | Cosmogony of Elemental Emergence
Bharadvāja–Bhṛgu Dialogue
जातमेवान्तको<न्ताय जरा चान्वेति देहिनम् । अनुषक्ता द्वयेनैते भावा: स्थावरजड्रमा:,देहधारी जीवके जन्म लेते ही अन्त करनेके लिये मौत और बुढ़ापा उसके पीछे लग जाते हैं। ये समस्त चराचर प्राणी इन दोनोंसे बँधे हुए हैं
jātam evāntako 'ntāya jarā cānveti dehinam | anuṣaktā dvayenaitā bhāvāḥ sthāvarajaṅgamāḥ ||
భీష్ముడు పలికెను—దేహధారి జన్మించిన క్షణం నుంచే అతని అంతానికి మృత్యువు నియమితమై ఉంటుంది; వృద్ధాప్యం అతడిని వెంటాడుతుంది. స్థావర-జంగమ సమస్త భవాలు ఈ రెండింటి బంధంలోనే ఉన్నాయి।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Embodied existence is inseparable from decay and death: old age follows the living, and death is implicit from birth. Recognizing this fosters vairagya (detachment) and a dharmic life oriented to what is enduring rather than transient.
In the Shanti Parva’s instruction to Yudhishthira, Bhishma continues a reflective discourse on the nature of life and suffering, emphasizing that all beings—moving and unmoving—are inevitably accompanied by aging and death.