Shloka 9
Nārada–Vāyu–Śalmali Upākhyāna: Enmity with the Strong and the Primacy of Buddhi (नारद-वायु-शल्मलि उपाख्यानम्)
ऋषिर्दष्टवा नृपं तत्र जगहें सुभृशं तदा । कर्ता पापस्य महतो भ्रूणहा किमिहागत:
ṛṣir dṛṣṭvā nṛpaṃ tatra jagarhe subhṛśaṃ tadā | kartā pāpasya mahato bhrūṇahā kim ihāgataḥ ||
భీష్ముడు పలికెను—అక్కడ రాజును చూచిన ఋషి తక్షణమే అత్యంత కఠినంగా గర్హించి ఇలా అన్నాడు—“నీవు మహాపాపకర్త, భ్రూణహంతవు; ఇక్కడికి ఎందుకు వచ్చితివి? మాతో నీకు ఏ పని? నన్ను ఎప్పుడూ తాకకు. పో—పో! నీ ఇక్కడ నివాసము మాకు ఇష్టము కాదు.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Grave wrongdoing (especially acts treated as brahmahatyā-like, such as bhrūṇa-hatyā) brings social and ritual exclusion; moral accountability applies even to kings, and sages may enforce ethical boundaries by refusing contact.
A king approaches a sage (apparently seeking contact or help), but the sage, recognizing him as guilty of a severe sin, condemns him and orders him to leave, refusing even physical touch.