Shloka 8
Nārada–Vāyu–Śalmali Upākhyāna: Enmity with the Strong and the Primacy of Buddhi (नारद-वायु-शल्मलि उपाख्यानम्)
समासाद्योपजग्राह पादयो: परिपीडयन्
samāsādyopajagrāha pādayoḥ paripīḍayan |
భీష్ముడు పలికెను—అక్కడికి చేరి అతడు ముని యొక్క రెండు పాదములను పట్టుకొని మెల్లగా ఒత్తసాగెను. రాజును చూచిన వెంటనే ఋషి తీవ్రంగా గర్హించి ఇలా అన్నాడు—“అయ్యో! నీవు మహాపాపి, బ్రాహ్మణహంతవు. ఇక్కడికి ఎలా వచ్చితివి? మాతో నీకు ఏ పని? నన్ను ఏ విధముగానూ తాకకు. పో—పో! నీ ఇక్కడ ఉండుట మాకు ఇష్టము కాదు.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Moral authority in the epic is tied to purity and dharma: even gestures of humility (touching a sage’s feet) do not automatically erase grave wrongdoing. Serious sins like brahmahatyā create social and ritual distance, and the offender must seek proper expiation rather than presume immediate acceptance.
A king approaches a sage, grasps and massages the sage’s feet in a gesture of supplication. The rishi, recognizing the king as tainted by a grave sin (brahmahatyā), rebukes him harshly and orders him to leave, refusing contact and hospitality.