Shloka 3
Śaraṇāgata-Atithi-Dharma in the Kapota Narrative (कपोत-आख्यानम्—शरणागतधर्मः)
सर्वाश्रमेषु मूढेषु कर्मसूपहतेषु च । कामाल्लोभाच्च मोहाच्च भयं पश्यत्सु भारत
sarvāśrameṣu mūḍheṣu karmasūpahateṣu ca | kāmāllobhācca mohācca bhayaṁ paśyatsu bhārata ||
యుధిష్ఠిరుడు అన్నాడు—ఓ భారతా! అన్ని ఆశ్రమాలవారు మోహగ్రస్తులై, తమ కర్తవ్యకర్మలు ఛిన్నాభిన్నమై, కామ‑లోభ‑మోహాల వశమై ఎక్కడ చూసినా భయమే కనిపించే వేళ—అటువంటి కాలంలో ఏమి చేయాలి?
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
The verse frames a diagnostic of societal breakdown: when all āśramas lose clarity and duty (karma) is ruined, desire, greed, and delusion generate pervasive fear. It highlights that inner vices (kāma, lobha, moha) are root-causes of public insecurity and the collapse of dharma.
In Śānti Parva’s instruction setting, Yudhiṣṭhira raises a question about crisis conditions—an age where people across all life-stages become confused and their prescribed duties fail, leading to universal fear. This sets up guidance on how the righteous (especially Brahmins/guardians of dharma in the broader passage) should sustain themselves and act when social norms disintegrate.