Shloka 18
आशा-कृशता उपाख्यानम्
The Episode on the Emaciation Caused by Hope
तब शत्रुसूदन नरेशने एक बड़ा भयंकर तीखा बाण हाथमें लिया, जो मर्मस्थलोंको विदीर्ण कर देनेवाला था। उस श्रेष्ठ बाणको उन्होंने धनुषपर रखा ।। ततो गव्यूतिमात्रेण मृगयूथपयूथप: । तस्य बाणपथं मुक््त्वा तस्थिवान् प्रहसन्निव,यह देख मृगोंका वह यूथपति राजाके बाणका मार्ग छोड़कर दो कोस दूर जा पहुँचा और हँसता हुआ-सा खड़ा हो गया
tato gavyūtimātreṇa mṛgayūthapayūthapaḥ | tasya bāṇapathaṃ muktvā tasthivān prahasann iva ||
అప్పుడు శత్రుసూదనుడైన రాజు మర్మస్థానాలను చీల్చివేయగల భయంకరమైన, పదునైన మహాబాణాన్ని చేతిలో తీసుకొని, ఆ శ్రేష్ఠ బాణాన్ని ధనుస్సుపై అమర్చాడు. అది చూచి జింకల గుంపు నాయకుడు కేవలం ఒక గవ్యూతి దూరం మాత్రమే కదలి రాజు బాణపథాన్ని తప్పించుకొని, రెండు క్రోశాల దూరం వెళ్లి, నవ్వుతున్నట్టుగా అక్కడ నిలిచిపోయాడు.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Power and aggression alone do not guarantee success; alertness, timely movement, and intelligent avoidance can neutralize even a strong attacker. The episode uses hunting imagery to suggest that effective action must be guided by discernment rather than mere force.
As the king prepares to shoot, the leader of the deer herd quickly shifts out of the arrow’s line of flight, moves about a gavyūti away, and stands as if mocking—showing the king’s shot has been effectively evaded.