Shloka 21
Duryodhana’s Post-Duel Lament and Instructions (भग्नसक्थस्य विलापः)
अस्मत्कृते त्वया कृष्ण वाच: सुपरुषा: श्रुता: । शस्त्राणां च निपाता वै वज्रस्पर्शोपमा रणे,'श्रीकृष्णण आपने हमलोगोंके लिये गदाओंके बहुत-से आघात सहे, परिघोंकी मार खायी; शक्ति, भिन्दिपाल, तोमर और फरसोंकी चोटें सहन कीं तथा बहुत-सी कठोर बातें सुनीं। आपके ऊपर रणभूमिमें ऐसे-ऐसे शस्त्रोंके प्रहार हुए, जिनका स्पर्श वज्रके तुल्य था
asmatkṛte tvayā kṛṣṇa vācaḥ supuruṣāḥ śrutāḥ | śastrāṇāṃ ca nipātā vai vajrasparśopamā raṇe ||
వైశంపాయనుడు పలికెను— ఓ కృష్ణా! మా కోసమే నీవు అనేక కఠినమైన, గాయపరచే మాటలను వినితివి; యుద్ధంలో వజ్రస్పర్శసమానమైన ఆయుధప్రహారాలనూ భరించితివి. ఈ విధంగా నీ పక్షధర్మాన్ని నిలుపుటకై వాక్కుతోనూ దేహంతోనూ కలిగిన బాధను స్వీకరించితివి.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights ethical endurance: a leader or protector may accept humiliation and bodily danger for the welfare of others. Kṛṣṇa’s willingness to bear harsh speech and violent blows exemplifies self-sacrifice in service of dharma and the community he supports.
Vaiśaṃpāyana recounts how Kṛṣṇa, for the sake of his allies, tolerated severe verbal abuse and withstood weapon-strikes in battle—described as ‘thunderbolt-like’ in their impact—emphasizing the intensity of the conflict and Kṛṣṇa’s steadfast support.