Shloka 29
Śalya’s Consecration as Senāpati and Kṛṣṇa’s Counsel to Yudhiṣṭhira (शल्यस्य सेनापत्यभिषेकः)
शल्य बोले--राजन्! कुरुराज! तुम मुझसे जो कुछ चाहते हो, मैं उसे पूर्ण करूँगा; क्योंकि मेरे प्राण, राज्य और धन सब तुम्हारा प्रिय करनेके लिये ही हैं ।। दुर्योधन उवाच सैनापत्येन वरये त्वामहं मातुलातुलम् । सोअस्मान् पाहि युधां श्रेष्ठ स्कन्दो देवानिवाहवे
duryodhana uvāca | senāpatyena varaye tvām ahaṃ mātulātulam | so 'smān pāhi yudhāṃ śreṣṭha skando devān ivāhave ||
దుర్యోధనుడు పలికెను—అతుల్యమైన మాతులా! నేను నిన్ను సేనాధిపతిగా వరిస్తున్నాను. కాబట్టి, యుద్ధవీరులలో శ్రేష్ఠుడా, యుద్ధంలో స్కందుడు దేవతలను కాపాడినట్లే మమ్మల్ని కాపాడు.
दुर्योधन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how leadership in crisis is sought through perceived excellence and trusted bonds: Duryodhana entrusts supreme command to Shalya and frames protection through a divine martial analogy (Skanda guarding the gods). It also implicitly shows the epic’s tension between strategic necessity and the larger moral consequences of war.
In the Shalya Parva, Duryodhana formally appoints Shalya—his maternal uncle—as the commander of the Kaurava forces and urges him to protect their side in battle, comparing Shalya’s role to Skanda defending the gods in combat.