Shloka 37
Vāg-yuddha and Nimitta-darśana before the Gadāyuddha
Verbal Duel and Omens
गर्जमानौ सुविषमं क्षरन्तौ प्रावृषीव हि । जैसे वर्षा-ऋतुमें पूर्व और पश्चिम दिशाओंमें स्थित दो वृष्टिकारक मेघ भयंकर गर्जना कर रहे हों, उसी प्रकार शत्रुओंका दमन करनेवाले वे दोनों वीर एक-दूसरेको देखते हुए भयानक सिंहनाद कर रहे थे ।। रश्मियुक्तौ महात्मानौ दीप्तिमन्ती महाबलौ
sañjaya uvāca |
garjamānau suviṣamaṁ kṣarantau prāvṛṣīvahi |
raśmiyuktau mahātmānau dīptimantī mahābalau ||
సంజయుడు పలికెను—పూర్వ పశ్చిమ దిశలలో నిలిచిన వర్షమేఘాలవలె, శత్రుదమనులు అయిన ఆ ఇద్దరు వీరులు పరస్పరం చూచుచు భయంకరంగా గర్జించుచు, ప్రావృట్కాలంలా ఉప్పొంగి ప్రవహించిరి. కిరణమయులు, మహాత్ములు, దీప్తిమంతులు, మహాబలులు అయిన వారు ఒకరినొకరు నిరీక్షించి సింహనాదములు చేసిరి.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the epic’s martial ethic: inner force and resolve are projected outward through controlled intimidation (the lion-roar), while true power is portrayed as radiant and disciplined rather than merely violent—an image of warriors whose energy ‘pours forth’ like monsoon clouds.
Sañjaya describes two opposing champions facing each other. As they look one another over, they roar fiercely like thunderous rain-clouds in the monsoon, signaling the imminence of a major clash and attempting to overawe the enemy.