Shloka 20
Kurukṣetra–Samantapañcaka Māhātmya: King Kuru’s Ploughing and Indra’s Boon (प्रजापतेरुत्तरवेदिः समन्तपञ्चकं)
यस्त्वया समयो विप्र कृतो मे तपतां वर । तेनोषितास्मि भद्ठं ते स्वस्ति ते5स्तु व्रजाम्यहम्,“तपस्वी मुनियोंमें श्रेष्ठ ब्रह्मर्ष] आपने जो शर्त की थी, उसके अनुसार मैं आपके साथ रह चुकी। आपका मंगल हो, कल्याण हो। अब आज्ञा दीजिये, मैं जाती हूँ”
yas tvayā samayo vipra kṛto me tapatāṃ vara | tenoṣitāsmi bhadraṃ te svasti te 'stu vrajāmy aham ||
ఓ విప్రా, తపస్వుల్లో శ్రేష్ఠుడా! నీవు నాకు విధించిన ఒప్పందం ప్రకారం నేను నీతో నివసించాను. నీకు మంగళం కలుగుగాక, క్షేమం కలుగుగాక. ఇప్పుడు అనుమతి ఇవ్వు—నేను వెళ్తున్నాను।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds dharma as fidelity to a mutually set condition (samaya) and the ethical closure of an obligation: once the stipulated term is completed, one seeks proper leave, offers blessings, and departs without deceit or overstay.
A speaker (reported by Vaiśampāyana) addresses a brāhmaṇa-ascetic, stating that the agreed condition has been satisfied (“I have stayed as per your stipulation”), then offers auspicious benedictions and requests permission to depart.