Shloka 10
शल्यस्य सेनापत्याभ्युपगमः | Śalya’s Acceptance of Command
विललाप च यत् कृष्णा सभामध्ये समेयुषी । न तन्मर्षयते कृष्णो न राज्यहरणं तथा,“सभामें बलात् लायी हुई द्रौपदीने जो विलाप किया था तथा पाण्डवोंका जो राज्य छीन लिया गया था, वह बर्ताव श्रीकृष्ण सहन नहीं कर सकते
vilalāpa ca yat kṛṣṇā sabhāmadhye sameyuṣī | na tan marṣayate kṛṣṇo na rājyaharaṇaṃ tathā ||
సంజయుడు అన్నాడు— సభామధ్యానికి బలవంతంగా తీసుకువచ్చబడిన కృష్ణా (ద్రౌపది) చేసిన విలాపం, అలాగే పాండవుల రాజ్యహరణం—ఈ అపమానాలను శ్రీకృష్ణుడు సహించలేడు.
संजय उवाच
Educational Q&A
Public humiliation of the innocent and unjust dispossession are grave adharma; such wrongs demand moral accountability. Kṛṣṇa’s intolerance here underscores that dharma includes protecting dignity and restoring justice, not merely personal forbearance.
Sañjaya recalls two pivotal injustices—the forced bringing of Draupadī into the assembly and the taking away of the Pāṇḍavas’ kingdom—and states that Kṛṣṇa does not accept or overlook these acts, framing them as causes that must be answered for.