Shloka 44
Indratīrtha–Ādityatīrtha: Balarāma’s Ritual Bathing, Dāna, and Sacred-Historical Recollections
ततस्तु मुनयः प्राप्ता: फलान्यादाय पर्वतात् | ततः स भगवान् प्रीतः प्रोवाचारुन्धतीं ततः,“तदनन्तर सप्तर्षिगण हिमालय पर्वतसे फल लेकर वहाँ आये। उस समय भगवान् शंकरने प्रसन्न होकर अरुन्धतीसे कहा--:धर्मज्ञे! अब तुम पहलेके समान इन ऋषियोंके पास जाओ! धर्मको जाननेवाली देवि! मैं तुम्हारी तपस्या और नियमसे बहुत प्रसन्न हूँ
tatastu munayaḥ prāptāḥ phalāny ādāya parvatāt | tataḥ sa bhagavān prītaḥ provācāruṇdhatīṃ tataḥ |
ఆపై మునులు పర్వతమునుండి ఫలములు తీసుకొని అక్కడికి వచ్చిరి. అప్పుడు భగవాన్ శంకరుడు హర్షించి అరుంధతితో పలికెను— “ధర్మజ్ఞే! మునుపటివలెనే ఇప్పుడు ఈ ఋషుల యొద్దకు వెళ్ళుము. దేవి! నీ తపస్సు, నియమాచరణలతో నేను అత్యంత సంతుష్టుడనైయున్నాను.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that steadfast tapas (austerity) and niyama (disciplined observance) earn divine approval, and that true dharma is expressed through humble service and right conduct toward sages and sacred duties.
Sages return carrying fruits from the mountain (Himālaya). Pleased, Śaṅkara addresses Arundhatī and instructs her—praised as a knower of dharma—to go to the sages as before, affirming his satisfaction with her ascetic practice and discipline.