Shloka 416
Kārttikeya-Abhiṣecana: Mātṛgaṇa-Nāma Saṃkīrtana and Skanda’s Commission
सुदर्शनीयौ वरदौ त्रिषु लोकेषु विश्लुतौ । भगवान् मित्रने महात्मा कुमारको सुव्रत और सत्यसंध नामक दो सेवक प्रदान किये। वे दोनों ही तप और विद्या धारण करनेवाले तथा महामनस्वी थे। इतना ही नहीं, वे देखनेमें बड़े ही सुन्दर, वर देनेमें समर्थ तथा तीनों लोकोंमें विख्यात थे
sudarśanīyau varadau triṣu lokeṣu viślutau | bhagavān mitrane mahātmā kumārako suvrataḥ satyasaṃdha-nāmakaṃ ca dvau sevakau pradadau | tau ubhau tapo-vidyā-dhāriṇau mahāmanasvī ca | na kevalaṃ darśane paramasundarau, vara-pradāne samarthau, triṣu lokeṣu ca vikhyātau |
వైశంపాయనుడు పలికెను—భగవంతుడైన మహాత్ముడు మిత్రునికి కుమారకుడు, సువ్రతుడు అనే సత్యసంధులైన ఇద్దరు పరిచారకులను ప్రసాదించాడు. వారు తపస్సు, విద్యలను ధరించిన మహామనస్కులు. చూడటానికి అతి సుందరులు, వరప్రదానంలో సమర్థులు, త్రిలోకమంతటా ప్రసిద్ధులు.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse elevates ideal service: attendants worthy of trust are characterized by truthfulness (satyasaṃdha), disciplined vows (suvrata), austerity (tapas), and learning (vidyā). Outer excellence (beauty, fame, capability) is presented as secondary to inner ethical formation.
Vaiśaṃpāyana narrates that a revered, great-souled figure grants Mitra two attendants—Kumāraka and Suvrata—describing their virtues and renown, thereby establishing their credibility and the auspiciousness of the gift.