शल्यपर्वणि प्रथमाध्यायः — Karṇa-vadha-anantaraṃ Śalya-niyogaḥ, Saṃjayasya Dhṛtarāṣṭra-nivedanam
सुहृदश्न तथा सर्वे दृष्टवा राजानमातुरम् | भरतभूषण! फिर वे सारी स्त्रियाँ और समस्त सुहृद्गण राजाको आतुर देखकर वहाँसे चले गये || ५३ $ ।। ततो नरपतिं तत्र लब्धसंज्ञं परंतप
suhṛdaś ca tathā sarve dṛṣṭvā rājānam āturam | bharatabhūṣaṇa! punaḥ tāḥ sarvāḥ striyaḥ samasta-suhṛd-gaṇaś ca rājānam āturaṃ dṛṣṭvā tatraiva tyaktvā jagmuḥ ||
రాజు వ్యాకులుడై ఉన్నదాన్ని చూసి, ఓ భరతభూషణా, ఆ స్త్రీలందరూ మరియు సుహృదుల సమూహమంతా అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయారు. ఆపై, ఓ పరంతపా, అక్కడ నరపతికి కొంత సంజ్ఞ తిరిగినట్లు చూసి—
वैशम्पायन उवाच