Shloka 19
शल्यपर्वणि प्रथमाध्यायः — Karṇa-vadha-anantaraṃ Śalya-niyogaḥ, Saṃjayasya Dhṛtarāṣṭra-nivedanam
रुरोद च भृशोद्धिग्नो हा राजन्निति विस्वरम् | आकुमारं नरव्याप्र तत्र तत्र समन््ततः
ruroda ca bhṛśoddhigno hā rājann iti visvaram | ākumāraṃ naravyāghra tatra tatra samantataḥ ||
అతడు తీవ్రమైన వ్యాకులతతో గొంతెత్తి—“హా రాజా!” అని ఏడ్చాడు. ఓ నరవాఘ్రా! అతడు అక్కడక్కడా, అన్ని వైపులా, బాల్యకాలం నుంచే ఇలా విలపించేవాడివలె అయ్యాడు.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the human cost of conflict: even the mighty are shaken by sorrow. It implicitly warns that power and valor do not shield one from the ethical and emotional consequences of war and loss.
In Vaiśampāyana’s narration, a person (contextually a principal figure in the unfolding tragedy) is described as crying out loudly—“Alas, O king!”—and lamenting repeatedly and everywhere, with grief portrayed as overwhelming and uncontained.