Shloka 12
ये च ब्रूयुस्तवास्मीति ये च स्यु: शरणागता: । विमुक्तमूर्थजा ये च ये चापि हतवाहना:,जो सोये हुए हों, जिन्होंने अस्त्र-शस्त्र रख दिये हों, रथ और घोड़े खोल दिये हों, “जो मैं आपका ही हूँ' ऐसा कह रहे हों, जो शरणमें आ गये हों, जिनके बाल खुले हुए हों तथा जिनके वाहन नष्ट हो गये हों, इस लोकमें ऐसे लोगोंका वध करना धर्मकी दृष्टिसे अच्छा नहीं समझा जाता
ye ca brūyus tavāsmīti ye ca syuḥ śaraṇāgatāḥ | vimuktamūrdhajā ye ca ye cāpi hata-vāhanāḥ ||
కృపుడు అన్నాడు—‘నేను నీ వాడిని’ అని చెప్పేవారు, శరణు కోరినవారు, జుట్టు విప్పబడినవారు, అలాగే వాహనాలు నశించినవారు—ఇలాంటి వారిని చంపడం ఈ లోకంలో ధర్మసమ్మతంగా భావించబడదు.
कृप उवाच
Educational Q&A
The verse states a dharmic restraint in warfare: one should not kill those who explicitly submit (“I am yours”), seek refuge, or are clearly incapacitated and helpless (e.g., dismounted or with loosened hair as a sign of distress/surrender).
In the Sauptika Parva context, Kṛpa voices an ethical warning about whom it is improper to kill—especially those who have surrendered or are defenseless—thereby invoking accepted norms of righteous conduct even amid violent conflict.