Shloka 33
पुनर्द्यूत-समाह्वानम्
Renewed Summons to the Dice-Game and Exile Wager
ततोअब्रवीत् तां प्रसभं निगृहा केशेषु कृष्णेषु तदा स कृष्णाम् | कृष्णं च जिष्णुं च हरिं नरं च त्राणाय विक्रोशति याज्ञसेनी
tato ’bravīt tāṃ prasabhaṃ nigṛhya keśeṣu kṛṣṇeṣu tadā sa kṛṣṇām | kṛṣṇaṃ ca jiṣṇuṃ ca hariṃ naraṃ ca trāṇāya vikrośati yājñasenī ||
అది విన్న దుశ్శాసనుడు ఆమె నల్లని జుట్టును మరింత బలంగా పట్టుకొని కఠినంగా మాట్లాడాడు. ఆ క్షణంలో యాజ్ఞసేనీ కృష్ణా రక్షణ కోసం ఆర్తనాదం చేసింది—కృష్ణుణ్ణి, జిష్ణు (అర్జునుడు)ని, హరిని, నరుని—ధర్మరక్షక శక్తులను పిలుచుకుంటూ.
दुर्योधन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical collapse of public power when violence and humiliation are inflicted on the innocent, and it frames refuge (śaraṇāgati) as a dharmic response: when human protectors fail, one appeals to higher righteousness—symbolized by invoking Kṛṣṇa/Hari and the divine-human ideals Nara and the heroic Jishṇu.
In the Kaurava assembly, Draupadī is assaulted and restrained by her hair; amid this outrage she cries out for rescue, calling upon Kṛṣṇa, Arjuna (Jishṇu), Hari, and Nara—names that represent divine protection and righteous strength.