Shloka 26
Jarāsandha–Vāsudeva Saṃvāda: Kṣātra-Dharma, Pride, and the Ethics of Coercion
Sabhā Parva, Adhyāya 20
कुरुभ्य: प्रस्थितास्ते तु मध्येन कुरुजाज्लम् । रम्यं पच्मसरो गत्वा कालकूटमतीत्य च,वे तीनों कुरुदेशसे प्रस्थित हो कुरुजांगलके बीचसे होते हुए रमणीय पद्मसरोवरपर पहुँचे। फिर कालकूट पर्वतको लाँधचकर गण्डकी, महाशोण, सदानीरा एवं एकपर्वतक प्रदेशकी सब नदियोंको क्रमश: पार करते हुए आगे बढ़ते गये
kurubhyaḥ prasthitās te tu madhyena kurujāṅgalam | ramyaṃ padmasaro gatvā kālakūṭam atītya ca ||
వైశంపాయనుడు పలికెను—వారు కురుదేశమునుండి బయలుదేరి కురుజాంగల మధ్యగా సాగిరి. రమ్యమైన పద్మసరోవరమునకు చేరి, తరువాత కాలకూట పర్వతమును దాటి, గండకీ, మహాశోణ, సదానీరా మరియు ఏకపర్వత దేశపు నదులను క్రమముగా దాటుచూ ముందుకు సాగిరి.
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse primarily conveys disciplined, orderly movement through renowned regions—suggesting steadiness, purpose, and respect for the landscape’s cultural-sacred significance rather than a direct moral injunction.
A group departs from the Kuru realm, travels through Kurujāṅgala, reaches the beautiful Padma-lake, crosses Mount Kālakūṭa, and proceeds onward, sequentially passing major rivers and regional landmarks.