Shloka 51
ते वर्धयित्वा नृपतिं धर्मात्मानं युधिष्ठिरम् । जितकाशिनो लब्धलक्ष्या युद्धशौण्डा: प्रहारिण:,वे विजयसे उल्लसित हो रहे थे। उनका लक्ष्य सिद्ध हो गया था। वे युद्धकुशल महारथी योद्धा धर्मात्मा राजा युधिष्ठिरको बधाई देकर स्तुतियुक्त वचनोंद्वारा शत्रुसंतापी श्रीकृष्ण और अर्जुनकी प्रशंसा करते हुए बड़ी प्रसन्नताके साथ अपने शिबिरको गये
te vardhayitvā nṛpatiṁ dharmātmānaṁ yudhiṣṭhiram | jitakāśino labdhalakṣyā yuddhaśauṇḍāḥ prahāriṇaḥ ||
సంజయుడు పలికెను—ఆ వీర యోధులు విజయంతో ఉల్లసించిరి; వారి లక్ష్యం సిద్ధమైంది. యుద్ధనిపుణులు, ఘాతుక ప్రహారశక్తి గల వారు ధర్మాత్ముడైన రాజు యుధిష్ఠిరునికి అభినందనలు తెలిపి, స్తుతివాక్యాలతో శత్రుసంతాపకులైన శ్రీకృష్ణుడు మరియు అర్జునుని కొనియాడి, ఆనందంతో తమ శిబిరానికి వెళ్లిరి.
संजय उवाच
Educational Q&A
Even amid warfare, the passage foregrounds dharma and proper conduct: honoring a righteous leader (Yudhiṣṭhira) and acknowledging the decisive, dharma-aligned agency of Kṛṣṇa and Arjuna. Victory is framed not merely as conquest but as the fulfillment of a rightful aim, accompanied by respectful praise and orderly return.
After a successful engagement, the warriors rejoice as victors. They congratulate King Yudhiṣṭhira, praise Kṛṣṇa and Arjuna for afflicting the enemy, and then happily go back to their camp.