इत्येवमुक्त्वा विरराम शल्यो दुर्योधनं शोकपरीतचेता: । हा कर्ण हा कर्ण इति ब्रुवाण- मार्त विसंज्ञं भृशमश्रुनेत्रम्,दुर्योधनसे ऐसा कहकर राजा शल्य चुप हो गये। उनका चित्त शोकसे व्याकुल हो रहा था। दुर्योधन भी आर्त होकर 'हा कर्ण! हा कर्ण!” पुकारने लगा। वह सुध-बुध खो बैठा था। उसके नेत्रोंसे वेगपूर्वक आँसुओंकी अविरल धारा बह रही थी
ity evam uktvā virarāma śalyo duryodhanaṃ śokaparītacetāḥ | hā karṇa hā karṇa iti bruvāṇaṃ ārta-visañjñaṃ bhṛśam aśrunetram ||
ఇలా చెప్పి శల్యుడు మౌనమయ్యాడు; అతని మనస్సు శోకంతో నిండిపోయింది. దుర్యోధనుడు కూడా ఆర్తితో “హా కర్ణా! హా కర్ణా!” అని విలపించసాగాడు. అతడు స్పృహ కోల్పోయి, అతని కన్నుల నుంచి కన్నీరు నిరంతరంగా ఉప్పొంగి ప్రవహించింది.
शल्य उवाच