Shloka 9
कर्णस्य पुत्र तु रथी सुषेणं समागतं सृंजयश्चोत्तमौजा: । गान्धारराजं सहदेव: क्षुधार्तोी महर्षभं सिंह इवाभ्यधावत्
sañjaya uvāca |
karṇasya putras tu rathī suṣeṇaṁ samāgataṁ sṛñjayaś cottamaujāḥ |
gāndhārarājaṁ sahadevaḥ kṣudhārto mahārṣabhaṁ siṁha ivābhyadhāvat ||
సంజయుడు పలికెను—అప్పుడు సృంజయవంశీయ రథికుడు ఉత్తమౌజుడు ఎదురుగా వచ్చిన కర్ణపుత్రుడు సుషేణునిపై దాడి చేసెను. సహదేవుడు ఆకలితో ఉన్న సింహం మహావృషభంపై దూకినట్లే గాంధారరాజు శకునిపై పడి దాడి చేసెను॥
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights kṣatriya-dharma in its stark battlefield form: warriors directly engage their principal adversaries with unwavering resolve. The lion-and-bull simile underscores controlled ferocity—courage and focus directed toward a chosen target—while reminding that war compresses ethics into duty, bravery, and accountability for one’s actions.
Two simultaneous charges are described: Uttamaujas confronts Suṣeṇa, Karṇa’s son, and Sahadeva rushes at Śakuni, the king of Gāndhāra, with the intensity of a hungry lion attacking a mighty bull. It marks a moment of targeted duels within the larger battle.