Shloka 14
मां मावमंस्था द्रौपदीतल्पसंस्थो महारथान् प्रतिहन्मि त्वदर्थे । तेनातिशड्की भारत निष्ठुरोडसि त्वत्त: सुखं नाभिजानामि किंचित्,तू द्रौोपदीकी शय्यापर बैठा-बैठा मेरा अपमान न कर मैं तेरे ही लिये बड़े-बड़े महारथियोंका संहार कर रहा हूँ। इसीसे तू मेरे प्रति अधिक संदेह करके निष्ठुर हो गया है। तुझसे कोई सुख मिला हो, इसका मुझे स्मरण नहीं है
māṃ māvamam̐sthā draupadī-talpa-saṃstho mahārathān pratihanmi tvad-arthe | tenātiśaṅkī bhārata niṣṭhuro ’si tvattaḥ sukhaṃ nābhijānāmi kiṃcit ||
అర్జునుడు అన్నాడు—ద్రౌపది శయ్యపై కూర్చుని కూర్చుని నన్ను అవమానించకు. నీ కోసమే నేను మహారథులను సంహరిస్తున్నాను. అయినా, ఓ భారతా, నీవు నాపై అతిగా అనుమానించి కఠినుడవయ్యావు; నీ నుండి నాకు సుఖం లభించిందని నాకు జ్ఞాపకం లేదు.
अजुन उवाच
Educational Q&A
Even in righteous war undertaken for a higher cause, harsh speech and suspicion corrode relationships and gratitude. The verse highlights the ethical demand to honor sacrifice and restrain disparagement, especially among allies and kin.
Arjuna addresses Yudhiṣṭhira, protesting that he is being insulted while Yudhiṣṭhira rests on Draupadī’s couch. Arjuna reminds him that he is killing mighty warriors for Yudhiṣṭhira’s cause, yet Yudhiṣṭhira has become overly suspicious and severe toward him.