यते हि नित्यं तव कर्तुमिष्टें दारै: सुतैर्जीवितेनात्मना च । एवं यन्मां वाग्विशिखेन हंसि त्वत्त: सुखं न वयं विद्य किंचित्,मैं सदा स्त्री, पुत्र जीवन और यह शरीर लगाकर तेरा प्रिय कार्य सिद्ध करनेके लिये प्रयत्नशील रहता हूँ। ऐसी दशामें भी तू मुझे अपने वाग्बाणोंसे मार रहा है; हमलोग तुझसे थोड़ा-सा भी सुख न पा सके
yate hi nityaṃ tava kartum iṣṭaṃ dāraiḥ sutair jīvitena ātmanā ca | evaṃ yan māṃ vāg-viśikhena haṃsi tvattaḥ sukhaṃ na vayaṃ vidma kiṃcit ||
అర్జునుడు అన్నాడు—నీకు ప్రియమైన కార్యాన్ని సాధించేందుకు నేను నిత్యం భార్యను, కుమారులను, ప్రాణాన్ని, నా దేహాన్నే పణంగా పెట్టి ప్రయత్నిస్తుంటాను. అయినా నీవు వాక్బాణాలతో నన్ను గాయపరుస్తున్నావు; నీ నుండి మేము కించిత్తు కూడా సుఖాన్ని పొందలేదు.
अजुन उवाच