Shloka 21
Karṇa-parva Adhyāya 58 — Arjuna’s Arrow-Storm and Relief of Bhīmasena
अभ्यभाषत संक्रुद्धो द्रौणि: परपुरंजय: । तिष्ठ तिष्ठाद्य ब्रह्मघ्न न मे जीवन् विमोक्ष्यसे,शत्रुओंकी राजधानीपर विजय पानेवाला द्रोणपुत्र अश्वत्थामा वहाँ पहुँचते ही अत्यन्त कुपित होकर बोला--'ब्रह्महत्या करनेवाले पापी! खड़ा रह, खड़ा रह, आज तू मेरे हाथसे जीवित नहीं छूट सकेगा”
sañjaya uvāca | abhyabhāṣata saṅkruddho drauṇiḥ parapurañjayaḥ | tiṣṭha tiṣṭhādya brahmaghna na me jīvan vimokṣyase ||
అక్కడికి చేరగానే శత్రుపురజయుడైన ద్రోణిపుత్రుడు అశ్వత్థామా కోపంతో పలికాడు—“నిలువు! నిలువు! ఈ రోజు, బ్రహ్మహంతకా, నీవు నా చేతుల నుంచి ప్రాణాలతో తప్పించుకోలేవు.”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how moral language (accusations like brahma-hatyā) is invoked within warfare to frame an enemy as irredeemably culpable, thereby intensifying the drive for punishment. It reflects the Mahābhārata’s tension between kṣatriya violence and ethical accountability.
Sañjaya reports that Aśvatthāmā, arriving in fury, challenges an opponent, ordering him to stand and declaring he will not let him escape alive, while branding him a ‘brahmaghna’ to condemn him and justify the imminent attack.