Shloka 43
कर्णपर्व — अध्याय ५७
Arjuna’s targeted advance; Śalya–Karṇa dialogue; interception attempts
याहि याहीति गोविन्द मुहुर्महुरचोदयत् । तां युद्धभूमिं पार्थस्य दर्शयित्वा च माधव:,अर्जुन भगवान् श्रीकृष्णसे बारंबार कहते थे, “चलिये, चलिये'। भगवान् श्रीकृष्ण बड़ी उतावलीके साथ अर्जुनको युद्धभूमिका दर्शन कराते हुए आगे बढ़े और धीरे-धीरे उनसे इस प्रकार बोले--*पाण्डुनन्दन! देखो, राजाके पास बहुत-से भूपाल जा पहुँचे हैं
yāhi yāhīti govinda muhur muhur acodayat | tāṁ yuddhabhūmiṁ pārthasya darśayitvā ca mādhavaḥ ||
సంజయుడు పలికెను—అర్జునుడు గోవిందుని పదేపదే “వెళ్లండి, వెళ్లండి” అని ప్రేరేపించెను. అప్పుడు మాధవుడు పార్థునికి యుద్ధభూమిని చూపిస్తూ వేగంగా ముందుకు సాగి, మెల్లగా ఇలా పలికెను—“పాండునందనా, చూడు; రాజుని వద్దకు అనేక భూపతులు చేరుకున్నారు.”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical weight of war: even amid urgency, action is guided through clear perception and counsel. Arjuna’s insistence and Kṛṣṇa’s guiding role underscore disciplined leadership—moving forward while keeping the moral reality of the battlefield fully in view.
Arjuna repeatedly tells Kṛṣṇa to proceed. Kṛṣṇa advances quickly, showing Arjuna the battlefield—directing his attention to the assembled forces and the immediate situation before engagement.