Shloka 48
Śalya’s Objection to Sārathya and Duryodhana’s Conciliation (शल्यमन्यु-प्रशमनम् / Sārathyāṅgīkāra)
तमब्रवीत्तत: कर्णो व्यर्थ व्याहृतवानसि । वदेदानीं पुनर्हष्टो वध्यमान: पुन: पुन:
tam abravīt tataḥ karṇo vyarthaṁ vyāhṛtavān asi | vadedānīṁ punar hṛṣṭo vadhyamānaḥ punaḥ punaḥ ||
అప్పుడు కర్ణుడు అతనితో అన్నాడు—“నీవు వ్యర్థంగా గర్వించి మాటలు పలికావు. ఇప్పుడు నా బాణాలకు మళ్లీ మళ్లీ గాయపడుతూ కూడా, శక్తి ఉంటే అదే ఉత్సాహంతో మళ్లీ అట్లే మాట్లాడు. ఈ రోజు నుంచి బలవంతులైన కౌరవ వీరులతో యుద్ధం చేయకు. తాతా, నీ సమానులతోనే యుద్ధం చేయి. మాద్రీపుత్రా, సిగ్గుపడకు; ఇష్టం ఉంటే ఇంటికి వెళ్లు, లేదా కృష్ణుడు–ఫాల్గుణుడు ఉన్న చోటికే పారిపో.” ఇలా చెప్పి, రాజా, కర్ణుడు ఆ సమయంలో నకులుణ్ని విడిచిపెట్టాడు।
संजय उवाच
Educational Q&A
The passage contrasts empty boasting with the reality of martial competence, and shows a complex warrior ethic: Karṇa humiliates Nakula verbally yet refrains from killing him, implying a code where victory may be asserted without necessarily taking life, and where one is urged to measure oneself against equals.
During the battle, Karṇa overpowers Nakula with repeated arrow-strikes, rebukes him for earlier bravado, advises him to avoid stronger Kaurava champions and to seek safety near Kṛṣṇa and Arjuna, and then releases him instead of finishing him.